«Homage» از Mild High Club در آگوست ۲۰۱۶ و به عنوان اولین تک‌آهنگ از دومین آلبوم استودیویی‌شان، «Skiptracing»، منتشر شد. زبان آن انگلیسی است و در فضایی از سایکدلیک پاپ و ایندی راک با سینث‌های گرم و بیس‌لاینی که به‌شدت توی گوش می‌ماند قرار می‌گیرد. حس کلی آهنگ مثل قدم زدن در خیابان‌های لس‌آنجلس دهه هفتاد در یک بعدازظهر دودی است؛ آرام، رؤیایی و کمی غریب. الکساندر برتین، مغز متفکر پروژه، این قطعه را با تلفیقی از جاز، سافت راک و روان‌گردانی خلق کرده که به آن هویتی منحصربه‌فرد بخشیده است.

ماجرای این ترانه از یک ایده هوشمندانه و خودارجاعانه شکل گرفته. برتین این آهنگ را درباره «پیشرفت آکورد استانداردی» نوشته که در آثار یوهان سباستین باخ و بعدها در بی‌شمار آهنگ دیگر تکرار شده است. خط معروف «یک نفر قبلاً این آهنگ را نوشته و می‌توانم بگویم از کجاست» دقیقاً به همین موضوع اشاره دارد. او در واقع یک آهنگ سایکدلیک اصیل درباره ریشه یک پیشرفت آکورد نوشته؛ کاری که به‌طرز عجیبی هم خلاقانه است و هم طعنه‌آمیز. این خودارجاعی هوشمندانه، «Homage» را از یک قطعه سایکدلیک ساده فراتر می‌برد و به آن لایه‌ای از هوشمندی هنری اضافه می‌کند.

آهنگ «Homage» از میلد های کلاب به یکی از ماندگارترین آثار این گروه تبدیل شد و در سال ۲۰۲۱ موفق به دریافت گواهی طلا از انجمن صنعت ضبط آمریکا شد. این قطعه در فهرست‌های متعددی از بهترین آهنگ‌های سایکدلیک دهه ۲۰۱۰ قرار گرفته است. منتقدان موسیقی، از جمله مجله کلش، این آهنگ را «لذت‌بخش» و «کاملاً غیرقابل‌تعریف» توصیف کرده‌اند و آن را با آثار مک دمارکو و تیم ایمپالا مقایسه کرده‌اند.

دلیل اصلی ترند شدن دوباره این آهنگ در شبکه‌های اجتماعی مانند تیک‌تاک، فضای آرام و رؤیایی آن است که برای ادیت‌های احساسی و ویدیوهای نوستالژیک ایده‌آل است. کاربران از بخش‌های مختلف این قطعه، به‌ویژه همان بیس‌لاین چسبناک و سینث‌های دودی، برای خلق محتوایی استفاده می‌کنند که حس یک خاطره‌ی محو و دلنشین را منتقل می‌کند. «Homage» امروز نه فقط یک آهنگ، بلکه بخشی از پلی‌لیست‌های شبانه و لحظات تأمل‌برانگیز نسلی است که به دنبال آرامش در میان شلوغی است.