«La petite fille de la mer» یکی از ماندگارترین قطعات بیکلام ونجلیس است که در سال ۱۹۷۳ و در آلبوم «L'Apocalypse des animaux» منتشر شد. این آلبوم در اصل موسیقی متن مستندی فرانسوی به کارگردانی فردریک روسیف درباره قلمرو حیوانات بود. سبک قطعه تلفیقی از موسیقی الکترونیک، امبینت و کلاسیک است و با پیانو، گیتار آکوستیک و سازهای الکترونیکی پردازش‌شده نواخته شده. فضای آن آرام، رؤیایی و کمی غم‌انگیز است؛ انگار که در ساحل یک دریای دور، زیر نور محو غروب ایستاده‌ای و به افق خیره شده‌ای.

داستان آهنگ در قالب کلمات روایت نمی‌شود، اما عنوانش «دختر کوچک دریا» تصویری شاعرانه از دختری می‌سازد که در دل آب زندگی می‌کند و با آن پیوندی عمیق دارد. ملودی آرام و بی‌شتاب قطعه، حس تنهایی، خاطره و نوعی دلتنگی شیرین را به شنونده منتقل می‌کند. بعضی شنونده‌ها آن را به افسانه پری دریایی و غم پنهان در آن پیوند می‌دهند، و بعضی دیگر آن را روایتی از کودکی، امید و آرزوهای نگفته می‌شنوند. چون هیچ کلامی در آن نیست، هر کس می‌تواند داستان خودش را روی این ملودی بگذارد.

آهنگ لا پتیت فیل دو لا مر از ونجلیس به یکی از محبوب‌ترین و پرتکرارترین آثار کارنامه او تبدیل شد و در مجموعه‌های متعددی مثل «Themes» و «Best of Vangelis» قرار گرفت. این قطعه در فیلم «Stranger than Fiction» هم استفاده شد . منتقدان آن را یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های موسیقی امبینت ملودیک می‌دانند که با سادگی‌اش، عمیق‌ترین احساسات را منتقل می‌کند.

دلیل ترند شدن دوباره این آهنگ در سال‌های اخیر، ترند «اوکی، دروغ گفتم؛ من عاشق خونه موندنم هستم» در تیک‌تاک بود. کاربران با این قطعه ویدیوهایی از لحظات کوچک و آرام زندگی می‌سازند؛ یک شب خلوت، یک فنجان چای، نور گرم چراغ و حس امنیت در خانه. همین استفاده‌ها باعث شد «La petite fille de la mer» پس از حدود نیم قرن، دوباره در میان نسل جوان شنیده شود و همچنان حس یک خاطره دور و دلنشین را زنده کند.