«A1 - It's just a burning memory» در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۶ منتشر شد و اولین قطعه از پروژه شش ساعته «Everywhere at the End of Time» از د کی‌رتیکر (لی‌لند کربی) است. این قطعه کاملاً بی‌کلام است و در فضایی از آمبینت و موسیقی الکترونیک تجربی قرار می‌گیرد که از قطعه «Heartaches» از ال بولی نمونه‌برداری شده است. فضای کلی آهنگ آرام، رؤیایی و نوستالژیک است؛ انگار که از یک گرامافون قدیمی و پر از خش‌وخش پخش می‌شود. اما همین آرامش، لایه‌ای از اضطراب و دلشوره زیر پوستش دارد.

آهنگ A1 - It's just a burning memory از د کی‌رتیکر به یکی از شناخته‌شده‌ترین و تحسین‌شده‌ترین قطعات این پروژه تبدیل شد و به عنوان نماد کل مجموعه شناخته می‌شود. این قطعه در میان طرفداران موسیقی آمبینت و فرهنگ «لیمینال اسپیس» (فضاهای آستانه‌ای) جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده و در فهرست‌های متعددی از بهترین قطعات موسیقی الکترونیک تجربی قرار گرفته است. د کی‌رتیکر با این پروژه، مرزهای موسیقی مفهومی را جابه‌جا کرد و نشان داد که موسیقی می‌تواند بدون هیچ کلامی، عمیق‌ترین ترس‌ها و اندوه‌های انسانی را روایت کند.

دلیل ترند شدن و ماندگاری این آهنگ در شبکه‌های اجتماعی، فضای خاص و وهم‌آلود آن است که برای ویدیوهای مرتبط با «لیمینال اسپیس»، «بک‌رومز» و محتوای مرتبط با نوستالژی و فراموشی ایده‌آل است. کاربران تیک‌تاک و یوتیوب از این قطعه برای ادیت‌های سینمایی، روایت‌های احساسی و ویدیوهایی استفاده می‌کنند که حس یک خاطره‌ی دور و محو را منتقل می‌کنند. «A1 - It's just a burning memory» امروز نه فقط یک آهنگ، بلکه یک تجربه‌ی احساسی است که هر بار شنیده می‌شود، یادآور شکنندگی خاطرات و گذر بی‌رحم زمان است.